Komu pomagamy?
Komu pomagamy?

Pomagamy dzieciom pracowników wszystkich służb publicznych, którzy zginęli albo zostali ranni w trakcie pełnienia swoich obowiązków, a także dzieciom pracowników służby zdrowia, którzy stracili życie albo ponieśli uszczerbek na zdrowiu, walcząc z pandemią Covid-19.

Dzieci i rodziny

Pomagamy dzieciom pracowników wszystkich służb publicznych, którzy zginęli albo zostali ranni w trakcie pełnienia swoich obowiązków.

Historie i sukcesy Podopiecznych

W Fundacji Dorastaj z Nami opiekujemy się dziećmi żołnierzy, strażaków, policjantów, ratowników górskich i medyków walczących z covid-19.

Pracownicy służb publicznych

Misja Fundacji ukierunkowane jest również na wzmacnianie szacunku dla pracy, poświęcenia i odwagi osób, które na co dzień dbają o nasze bezpieczeństwo.

Potrzebuję pomocy

Jeśli Twój rodzic stracił życie lub zdrowie na służbie – zwróć się do nas!

Jak działamy
Ogólnopolski Program Pomocy Systemowej Koalicja: Razem dla Bohaterów
Program pomocowy dla dzieci i ich rodzin
Działania wzmacniające etos służb publicznych
Program dla pracowników służb i funkcjonariuszy: Służba i Pomoc
Siła Wsparcia Kobiet
Wystawa: Dla Ciebie zginął...
Wystawa: Dorastam z Wami
Pomóż, by chciało im się żyć
Życie to nie zabawa
Pomóż mi dorosnąć do nowego życia
Dla Ciebie zginął żołnierz, strażak, policjant, a dla nie Tata
Bohaterowie
Książka "Śmierć warta zachodu"
Album „Dorosnąć do śmierci”
Kim jesteśmy
O Fundacji

Nasza misja i działania

Zespół

Poznajmy się!

Partnerzy

Zobacz z kim współpracujemy

Sprawozdania

Zapoznaj się z naszymi sprawozdaniami

Raport zrównoważonego rozwoju

Sprawdź nasze obowiązania oraz plany na przyszłość w kontekście zarządzania tematami ESG.

Dla mediów

Pobierz materiały

Baza wiedzy
Poradniki
Spotkania z Bohaterami
Artykuły
Podcasty
Warsztaty
Aktualności
Publikacje
pozytywna-dyscyplina-wychowanie-bez-przemocy

„Pozytywna dyscyplina” – wychowanie bez przemocy

Zrezygnuj z kar i skoncentruj się na rozwiązaniach, a nie problemach. Błędy są okazją do nauki.

Dlaczego w pozytywnej dyscyplinie nie ma miejsca na kary? Powodów jest wiele. Przede wszystkim setki prac badawczych wykazały, że kara jest niezbyt efektywnym sposobem osiągania pozytywnych wyników wychowawczych. Działa tylko przez chwilę, bo przecież rodzice wciąż muszą szukać nowych pomysłów na kolejne kary. Jest odbierana przez dziecko jako krzywda, obniża jego poczucie własnej wartości i motywację do słuchania rodziców. Zostaje strach. Nie muszę chyba wspominać, że tak istotna w naszym życiu relacja z dziećmi ulega osłabieniu, a czasem nawet się rozpada. Jane Nelsen często zadaje pytanie: „Jakim cudem dorośli wpadli na tak szalony pomysł, że dzieci, aby zachowywać się lepiej, najpierw muszą się poczuć gorzej?”. Czy zadanie komuś bólu zmotywuje go do tego, by stał się lepszym człowiekiem?

Każdy z nas popełnia błędy. Zapominamy, robimy różne rzeczy źle, czasem czegoś nie robimy, bo nie mamy sił albo ochoty. Dzieci mają takie same odczucia i warto, żeby rodzice spojrzeli na nie z innej perspektywy i dali im więcej zrozumienia. To z pewnością wniesie większą wartość w życie każdej rodziny. Bez błędów nie możemy iść do przodu, to one pozwalają nam się uczyć i robić postępy. Dlatego dajmy dzieciom prawo do błędów i nie karzmy ich, gdy je popełniają. Najlepszą metodą jest skupienie się na rozwiązaniach. Na czym polega to narzędzie? Na wspólnym omówieniu z dzieckiem trudnej sytuacji, bez emocji, wtedy, gdy obie strony są na to gotowe, i na poszukaniu rozwiązania, które w przyszłości pomoże uniknąć niewłaściwego zachowania.

Zamiast gderać, możesz zadać pytanie: „Jaki masz plan na poprawienie tej oceny?”, „Od czego zaczniesz sprzątanie pokoju?”, „Co trzeba założyć, aby ci było ciepło na dworze?”.

Z racji tego, że my, dorośli, mamy tendencję do amnezji dotyczącej swojej przeszłości, chcę cię zaprosić do wykonania małego ćwiczenia.

Zamknij oczy i przypomnij sobie sytuację, gdy ktoś cię ukarał (pierwszą, która ci przyjdzie do głowy). Jeżeli masz już przed oczami jej obraz, przypomnij sobie, co wtedy myślałaś/myślałeś o osobie, która cię ukarała. A teraz spójrz na siebie w tamtej sytuacji i przypomnij sobie, co myślałaś/myślałeś wtedy o sobie? Możesz zapisać swoje spostrzeżenia.

Niech te odpowiedzi sprawią, że utwierdzisz się w przekonaniu, iż kary nie są dobrym rozwiązaniem.

Stwórzcie koło złości

Kontynuując temat wybuchowych sytuacji w twoim domu, chciałabym poruszyć niezwykle ważną kwestię. Musisz wiedzieć, że twoje dziecko bez względu na to, czy ma lat pięć, czy trzynaście, ma duże trudności z samoregulacją, czyli panowaniem nad emocjami. Szczerze mówiąc, wielu dorosłych ma z tym spory problem, jednak u dzieci ta sprawa ma uzasadnienie naukowe. Kora czołowa, odpowiedzialna za racjonalne myślenie i regulację emocji część mózgu, jest w ciągłej przebudowie, a całkowitą dojrzałość osiąga około dwudziestego piątego roku życia każdego człowieka. Dlatego tak ważne w tej kwestii są wsparcie rodzica i stopniowa nauka samoregulacji.

Czym jest koło złości, jak je zrobić i do czego służy?

Zacznij od rozmowy z dzieckiem, gdy macie na to przestrzeń i jesteście spokojni. Zapytaj, w jaki sposób możemy sobie radzić ze złością, co nam pomaga rozładować emocje. Mogą tu padać różne odpowiedzi, np. przytulanie misia, tupanie nogami, skakanie jak żabka, wykrzyczenie złości, głębokie oddechy, liczenie do dziesięciu (u dzieci to się sprawdza, jednak dorosłym nie zalecam tej metody, bo dla nas to zbyt łatwe zadanie, które nie sprawi, że nasz mózg zajmie się czymś innym i wyciszy naszą złość). Zapisz na kartce wszystko, co powie dziecko. Następnie narysujcie duże koło i podzielcie je na kawałki, jakby to była pizza. Możecie zacząć od czterech części. Teraz poproś dziecko, aby wybrało cztery pomysły na radzenie sobie ze złością, które według niego są najlepsze lub najbardziej mu się podobają. Wpisz po jednym w każdą część koła i następnie powieś je w widocznym miejscu w domu. Następnym razem, gdy twoje dziecko wpadnie złość, powiedz: „Widzę, że coś cię bardzo rozzłościło, może podejdziemy do twojego koła złości i wybierzesz, co ci teraz pomoże się uspokoić?”, albo: „Widzę, że jesteś zdenerwowana, chciałabyś teraz pójść do swojego miejsca uspokojenia czy chcesz skorzystać z koła złości?” (w tym przypadku dodatkowo stosujesz ograniczony wybór). W ten sposób uczysz dziecko, że złość to coś normalnego, bardzo ważna w naszym życiu emocja, z którą możemy sobie poradzić różnymi sposobami. I pamiętaj – złość nie jest zła, jest nam bardzo potrzebna, tylko musimy się nauczyć złościć tak, żeby nie krzywdzić siebie i innych.

Podobał Ci się ten artykuł?

Wesprzyj Fundację Dorastaj z Nami!